Τι μου συνέβη

Миналия понеделник ми се случи нещо много странно. Отначало всичко вървеше нормално: станах в седем, пих кафе и излязох за работа. Тъкмо стигнах до спирката, и автобусът тръгна пред очите ми. Докато чаках следващия, започна да вали, а аз, разбира се, бях забравил чадъра си вкъщи. По едно време до мен спря една кола. Шофьорът отвори прозореца и ме попита: „Георги, ти ли си?“ Оказа се, че това е Даниел, мой съученик от гимназията. Не се бяхме виждали от двайсет години! Даниел ме закара до офиса и по пътя си разказахме всичко за живота си. Междувременно шефът ми звъня три пъти, но аз не чух телефона. Когато най-сетне влязох в офиса, всички ме гледаха странно. Оказа се, че важната среща вече е свършила. За щастие, шефът не се ядоса. В крайна сметка този ден не беше чак толкова лош: изпуснах един автобус и една среща, но намерих стар приятел. Вечерта разказах всичко на жена си и двамата се смеехме дълго.

Την περασμένη Δευτέρα μου συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Στην αρχή όλα κυλούσαν κανονικά: σηκώθηκα στις επτά, ήπια έναν καφέ και έφυγα για τη δουλειά. Μόλις έφτασα στη στάση, το λεωφορείο ξεκίνησε μπροστά στα μάτια μου. Ενώ περίμενα το επόμενο, άρχισε να βρέχει, και φυσικά είχα αφήσει την ομπρέλα μου στο σπίτι. Κάποια στιγμή ένα αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα μου. Ο οδηγός άνοιξε το παράθυρο και με ρώτησε: «⁠Γκεόργκι, εσύ είσαι;⁠» Αποδείχτηκε ότι ήταν ο Ντάνιελ, ο συμμαθητής μου από το λύκειο. Είχαμε να βρεθούμε είκοσι χρόνια! Ο Ντάνιελ με πήγε στο γραφείο, και στον δρόμο είπαμε ο ένας στον άλλον τα πάντα για τη ζωή μας. Στο μεταξύ ο προϊστάμενός μου με πήρε τρεις φορές τηλέφωνο, αλλά δεν άκουσα το κινητό. Όταν τελικά μπήκα στο γραφείο, όλοι με κοίταζαν παράξενα. Αποδείχτηκε ότι η σημαντική σύσκεψη είχε ήδη τελειώσει. Ευτυχώς, ο προϊστάμενος δεν θύμωσε. Τελικά, εκείνη η μέρα δεν ήταν και τόσο άσχημη: έχασα ένα λεωφορείο και μια σύσκεψη, αλλά βρήκα έναν παλιό φίλο. Το βράδυ τα διηγήθηκα όλα στη γυναίκα μου, και γελούσαμε για πολλή ώρα.