Συναισθήματα και διαθέσεις

Понеделникът започна зле. Будилникът не звънна и се събудих в осем и половина. Ядосах се на себе си, облякох се за пет минути и хукнах към метрото. Разбира се, изпуснах го. В офиса шефът ме посрещна с думите: „Леле, колко рано си днес!“ Бях много изнервена. Цяла сутрин нищо не вървеше добре и вече ми беше писнало. На обяд колежката ми Мила ми разказа, че и тя е закъсняла. Тичала за автобуса с кафе в ръка и си изцапала новата риза. Умряхме от смях и вече не бях ядосана. Следобед дойде добрата новина: проектът ни е одобрен! Шефът беше изненадан, че сме свършили толкова бързо. Вечерта се обадих на мама. Мъчно ми е за нея, защото тя живее в Киев, а аз съм в София. Радвам се, че можем да говорим по телефона всеки ден. Разказах ѝ всичко и тя се смя с мен. Накрая каза: „Виждаш ли? Ден, който започва зле, може да свърши много добре.“ Легнах си щастлива. Кеф ми е, когато мама е права.

Η Δευτέρα ξεκίνησε άσχημα. Το ξυπνητήρι μου δεν χτύπησε και ξύπνησα οκτώμισι. Θύμωσα με τον εαυτό μου, ντύθηκα σε πέντε λεπτά και έτρεξα στο μετρό. Φυσικά, το έχασα. Στο γραφείο ο προϊστάμενος με υποδέχτηκε με τα λόγια: «⁠Ουάου, νωρίς ήρθες σήμερα!⁠» Ήμουν πολύ αγχωμένη. Όλο το πρωί τίποτα δεν πήγαινε καλά, και είχα βαρεθεί. Στο μεσημεριανό η συνάδελφός μου η Μίλα μού είπε ότι είχε αργήσει κι εκείνη. Έτρεξε, λέει, για το λεωφορείο με έναν καφέ στο χέρι και λέρωσε το καινούργιο της πουκάμισο. Πεθάναμε στα γέλια και δεν ήμουν πια θυμωμένη. Το απόγευμα ήρθαν τα καλά νέα: το έργο μας εγκρίθηκε! Ο προϊστάμενος εξεπλάγη που τελειώσαμε τόσο γρήγορα. Το βράδυ πήρα τηλέφωνο τη μαμά. Μου λείπει, γιατί ζει στο Κίεβο κι εγώ στη Σόφια. Χαίρομαι που μπορούμε να μιλάμε στο τηλέφωνο κάθε μέρα. Της τα είπα όλα και γέλασε μαζί μου. Στο τέλος είπε: «⁠Βλέπεις; Μια μέρα που ξεκινά άσχημα μπορεί να τελειώσει πολύ καλά.⁠» Έπεσα για ύπνο ευτυχισμένη. Μου αρέσει πολύ όταν η μαμά έχει δίκιο.