Κατανόηση της γρήγορης ομιλίας

За Анна най-трудната част от българския вече не бяха дългите думи в статиите. Можеше да ги потърси и да се върне към изречението. По-трудно ѝ беше да слуша гласовите съобщения на приятелите си. В тях имаше паузи насред думата, недовършени изречения, смяна на плана и шеги. Докато тя подреждаше първото изречение, говорещият вече беше стигнал до третото. Затова реши да помоли Мила за помощ преди следващата среща на групата. Мила изпрати кратък запис за посещение на фотографска изложба в читалището. Анна го пусна и записа «пет часа, главен вход, пет евро». Записът всъщност съдържаше и трите подробности, но нито една не беше окончателното указание за нея. След «в пет» следваше «не, чакай, в шест без четвърт». Главният вход беше споменат като място, където не трябва да чакат. Пет евро беше обикновената цена, а за групата билетът струваше три. Анна беше чула думите правилно, но не беше проследила връзките между тях. «Значи не ми стига да разпозная числата», каза тя. «Точно така — отговори Мила. — Слушай какво правя с тях». При второто слушане Анна отбеляза на листа три знака: отрицание, поправка и противопоставяне. Не се опитваше да разпише всеки звук. Събираше информацията в смислови групи: кога се срещат, къде чакат и колко плащат. Така бележките ѝ станаха по-кратки, но по-точни. Вече не приличаха на списък с всички чути съществителни. Имаше и друга трудност. Мила беше казала «Донеси такова… бележник, ако искаш». Анна първо потърси «такова» като специален предмет за рисуване. След паузата обаче Мила сама беше назовала предмета. Думата временно заемаше празното място, докато тя търсеше точното название. А допълнението «ако искаш» означаваше, че бележникът не е задължителен. За да разбере това, Анна трябваше да доизслуша групата, вместо да спре на първата непозната дума. После Мила предложи да не слушат цялото съобщение още пет пъти. Пуснаха само откъса за входа и го разделиха на две части. Анна чу, че ще чакат при входа от двора. «Правилно ли чух: входът от двора, в шест без четвърт?», попита тя. Мила потвърди. Въпросът не звучеше като извинение за слаб български. Беше обикновена проверка на подробности, каквато правят и хората, за които езикът е роден, особено когато около тях е шумно. Накрая Анна написа новите бележки: «17:45, вход от двора, 3 евро; бележник по желание». Не преписа нито «ами», нито шегата за чакането. Това не означаваше, че те са безполезни. Тонът ѝ помагаше да разбере отношението на Мила, а пълнежите показваха, че тя обмисля указанията в движение. Но за практичния план бяха нужни други неща. Анна вече различаваше слушането за смисъл от опита да улови всеки отделен звук.

Για την Άννα, το πιο δύσκολο κομμάτι των βουλγαρικών δεν ήταν πλέον οι μεγάλες λέξεις στα άρθρα. Μπορούσε να τα ψάξει και να επιστρέψει στην πρόταση. Το να ακούει τα φωνητικά μηνύματα των φίλων της ήταν πιο δύσκολο. Περιείχαν παύσεις στη μέση μιας λέξης, ημιτελείς προτάσεις, αλλαγές σχεδίου και αστεία. Ενώ τακτοποιούσε την πρώτη πρόταση, η ομιλήτρια είχε ήδη φτάσει στην τρίτη. Έτσι αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από τη Μίλα πριν από την επόμενη συνάντηση της ομάδας. Η Μίλα έστειλε μια σύντομη ηχογράφηση σχετικά με την επίσκεψη σε μια έκθεση φωτογραφίας στο πολιτιστικό κέντρο. Η Άννα το έπαιξε και έγραψε «⁠πέντε η ώρα, κεντρική είσοδος, πέντε ευρώ⁠». Η ηχογράφηση περιείχε και τις τρεις λεπτομέρειες, αλλά καμία δεν ήταν η τελική οδηγία για εκείνη. Το «⁠στις πέντε⁠» ακολουθήθηκε από το «⁠όχι, περίμενε, στις έξι παρά τέταρτο⁠». Η κύρια είσοδος αναφέρθηκε ως το μέρος όπου δεν έπρεπε να περιμένουν. Πέντε ευρώ ήταν η κανονική τιμή? για την ομάδα το εισιτήριο κόστιζε τρία. Η Άννα είχε ακούσει σωστά τις λέξεις αλλά δεν είχε ακολουθήσει τις μεταξύ τους σχέσεις. «⁠Οπότε η αναγνώριση των αριθμών δεν αρκεί⁠», είπε. «⁠Ακριβώς⁠», απάντησε η Μίλα. «⁠Άκου τι κάνω μαζί τους⁠». Στη δεύτερη ακρόαση, η Άννα σημείωσε τρία σήματα στο φύλλο της: άρνηση, διόρθωση και αντίθεση. Δεν προσπαθούσε να μεταγράψει κάθε ήχο. Μάζεψε ολόκληρα κομμάτια: πότε συναντιούνταν, πού περίμεναν και πόσα πλήρωναν. Οι σημειώσεις της έγιναν πιο σύντομες αλλά πιο ακριβείς. Δεν έμοιαζαν πια με μια λίστα με όλα τα ουσιαστικά που είχε ακούσει. Υπήρχε μια άλλη δυσκολία. Η Μίλα είχε πει: «⁠Φέρε ένα πώς το λένε… ένα σημειωματάριο, αν θέλεις⁠». Στην αρχή η Άννα κοίταξε το «⁠такова⁠» σαν να ήταν ένα ειδικό εργαλείο σχεδίασης. Αλλά μετά την παύση η ίδια η Μίλα είχε ονομάσει το αντικείμενο. Η λέξη κάλυψε προσωρινά το κενό ενώ έψαχνε για το ακριβές όνομα. Και το «⁠αν θέλετε⁠» σήμαινε ότι το σημειωματάριο ήταν προαιρετικό. Για να το καταλάβει αυτό, η Άννα χρειαζόταν να ακούσει το κομμάτι παρά να σταματήσει στην πρώτη άγνωστη λέξη. Τότε η Μίλα πρότεινε να μην ακούσει ολόκληρο το μήνυμα άλλες πέντε φορές. Έπαιξαν μόνο το απόσπασμα για την είσοδο και το χώρισαν σε δύο μέρη. Η Άννα άκουσε ότι θα περίμεναν στην είσοδο της αυλής. «⁠Άκουσα σωστά: την είσοδο της αυλής, στις έξι παρά τέταρτο;⁠» ρώτησε εκείνη. επιβεβαίωσε η Μίλα. Η ερώτηση δεν ακουγόταν σαν συγγνώμη για τα αδύναμα βουλγαρικά. Ήταν ένας συνηθισμένος έλεγχος των λεπτομερειών των ευγενικών ομιλητών που κάνουν επίσης, ειδικά όταν υπάρχει θόρυβος γύρω τους. Τελικά η Άννα έγραψε τις νέες της σημειώσεις: «⁠17:45, είσοδος στην αυλή, 3 €, σημειωματάριο προαιρετικό⁠». Δεν αντέγραψε ούτε «⁠καλά⁠» ούτε το αστείο περί αναμονής. Αυτό δεν σήμαινε ότι ήταν άχρηστα. Ο τόνος τη βοήθησε να καταλάβει τη στάση της Μίλα και τα γέμιση έδειξαν ότι η Μίλα σκεφτόταν τις οδηγίες καθώς μιλούσε. Όμως το πρακτικό σχέδιο χρειαζόταν διαφορετικά πράγματα. Η Άννα μπορούσε τώρα να διακρίνει την ακρόαση για νόημα από την προσπάθεια να πιάσει κάθε ξεχωριστό ήχο.

Ами, здрасти на всички. Пращам ви още едно съобщение, щото в първото се поправях толкова пъти, че накрая и аз не бях сигурна какво съм казала. Така че сега — на части. Говорим за фотографската изложба в читалището в неделя. Не за разходката в парка от миналата седмица. Имам навика да казвам «там», все едно всички живеем в главата ми, но този път ще съм по-точна. Срещата ни е в шест без четвърт. Това е часът за нашата група, не часът за отваряне на изложбата. Залата отваря в шест. Чакаме при входа от двора. Главният вход е към улицата; той е отворен за друго събитие и не искам половината група да остане там. Ако вратата от двора е затворена, звъннете ми. Няма да местим срещата пред главния вход. Ще ви изчакам, ако някой закъснее с няколко минути. За парите: обикновеният билет е пет евро. Нашата група плаща по три на човек. Не ми изпращайте пари предварително; плаща се вътре. Може с карта или в брой. Тия дни ви писах, че имам точна сума, но това беше за друга покупка. Не е нужно всеки да носи точно три евро. Извинявайте за объркването; обещавам следващия път да не смятам на глас. Донесете си бележник само ако ви се пише. Няма задача за оценяване и никой няма да проверява бележките ви. Можете просто да разгледате. За снимането обаче не знам. Още не съм проверила дали е разрешено в тази изложба. Затова не ви обещавам, че ще можете да снимате. Ще попитам на място и ще ви кажа, преди да влезем в залата. Нека не гадаем по това как е било на друго място. А, и после можем да седнем някъде. Това не е част от посещението и не е нужно да решавате сега. Виктор каза «аз съм пас», но имаше предвид само сядането след изложбата. За самата изложба ще дойде. Ако и вие отговаряте на две предложения, уточнете за кое говорите, за да не ви отпиша от групата по грешка. Това е. Ако не сте хванали някоя подробност, питайте за нея. Не е нужно да ме карате да повтарям всичко отначало. И моля ви, не запомняйте първото «в пет» от стария запис. То вече не важи. Шегата настрана, ще се радвам да се видим. Пишете ми до събота на обяд, за да потвърдя броя на участниците. Ако водите нов човек, препратете му този запис. Така ще има същата информация като вас и ще може сам да попита за нещо неясно.

Λοιπόν, γεια σε όλους. Σου στέλνω άλλο μήνυμα γιατί διόρθωσα τόσες φορές τον εαυτό μου στο πρώτο που μέχρι το τέλος ούτε εγώ ήμουν σίγουρος τι έλεγα. Τώρα λοιπόν, σε κομμάτια. Μιλάμε για την έκθεση φωτογραφίας στο πολιτιστικό κέντρο την Κυριακή. Όχι η βόλτα της περασμένης εβδομάδας στο πάρκο. Έχω τη συνήθεια να λέω «⁠εκεί⁠» σαν να ζούμε όλοι μέσα στο μυαλό μου, αλλά αυτή τη φορά θα είμαι πιο ακριβής. Η συνάντησή μας είναι στις έξι παρά τέταρτο. Αυτή είναι η ώρα για την ομάδα μας, όχι η ώρα έναρξης της έκθεσης. Το δωμάτιο ανοίγει στις έξι. Περιμένουμε στην είσοδο της αυλής. Η κύρια είσοδος βλέπει στο δρόμο. είναι ανοιχτό για άλλη εκδήλωση και δεν θέλω η μισή ομάδα να καταλήξει εκεί. Αν η πόρτα της αυλής είναι κλειστή, καλέστε με. Δεν θα μεταφέρουμε τη συνάντηση στην κεντρική είσοδο. Θα περιμένω αν κάποιος καθυστερήσει λίγα λεπτά. Περί χρημάτων: το κανονικό εισιτήριο είναι πέντε ευρώ. Η ομάδα μας πληρώνει τρία ανά άτομο. Μην μου στέλνετε χρήματα εκ των προτέρων. πληρώνεις μέσα. Μπορείτε να πληρώσετε με κάρτα ή μετρητά. Τις προάλλες έγραψα ότι είχα το ακριβές ποσό, αλλά αυτό ήταν για άλλη αγορά. Δεν χρειάζεται να φέρουν όλοι ακριβώς τρία ευρώ. Συγγνώμη για τη σύγχυση. την επόμενη φορά υπόσχομαι να μην κάνω τα ποσά μου δυνατά. Φέρτε ένα σημειωματάριο μόνο αν θέλετε να γράψετε. Δεν υπάρχει διαβαθμισμένη εργασία και κανείς δεν θα ελέγξει τις σημειώσεις σας. Μπορείτε απλώς να κοιτάξετε γύρω σας. Αλλά δεν ξέρω να βγάζω φωτογραφίες. Δεν έχω ελέγξει ακόμα αν επιτρέπεται σε αυτήν την έκθεση. Επομένως, δεν υπόσχομαι ότι θα μπορείτε να τραβήξετε φωτογραφίες. Θα ρωτήσω εκεί και θα σου πω πριν πάμε στο δωμάτιο. Ας μην μαντέψουμε από αυτό που έγινε κάπου αλλού. Α, και μετά θα μπορούσαμε να καθίσουμε κάπου. Αυτό δεν είναι μέρος της επίσκεψης και δεν χρειάζεται να αποφασίσετε τώρα. Ο Βίκτορ είπε «⁠Θα περάσω⁠», αλλά εννοούσε μόνο να καθίσει μετά. Θα έρθει στην ίδια την έκθεση. Εάν απαντάτε και εσείς σε δύο προτάσεις, πείτε ποια εννοείτε για να μην σας αφαιρέσω από την ομάδα κατά λάθος. Αυτό είναι όλο. Εάν χάσατε μια λεπτομέρεια, ρωτήστε για αυτήν τη λεπτομέρεια. Δεν χρειάζεται να με κάνεις να επαναλάβω τα πάντα από την αρχή. Και μην θυμάστε το πρώτο «⁠στις πέντε⁠» από την παλιά ηχογράφηση. Δεν ισχύει πλέον. Πέρα από το αστείο, θα χαρώ να σε δω. Στείλτε μου μήνυμα μέχρι το Σάββατο το μεσημέρι για να επιβεβαιώσω το μέγεθος της ομάδας. Εάν φέρνετε κάποιον νέο, προωθήστε αυτήν την ηχογράφηση σε αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο θα έχουν τις ίδιες πληροφορίες με εσάς και θα μπορούν να ρωτήσουν οι ίδιοι για οτιδήποτε ασαφές.