Γράφοντας ένα χιουμοριστικό κομμάτι

В понеделник реших да си върна контрола над времето. Не защото някой ми го беше взел, а защото в неделя прекарах два часа в търсене на приложение, което обещаваше да ми спести двайсет минути. След такова вложение човек трябва да покаже характер. Станах рано, сварих чай и отворих новия си дневен план. Отгоре пишеше: «Не отлагай живота». Отложих чая, за да подредя задачите по цвят. Синьото беше за работа, зеленото за почивка, жълтото за всичко, което още не бях решил какво е. След половин час денят ми изглеждаше като слънчоглед. Трябваше да купя хляб, да изпратя едно писмо и да полея цветето на съседката. Три задачи. Разделих ги на дванадесет стъпки, защото бях чел, че малките цели се постигат по-лесно. Първата стъпка беше да създам списъка. Отбелязах я като изпълнена и заслужено си дадох зелени пет минути. Точно тогава приложението попита дали искам напомняния. Не исках да забравя, че трябва да икономисвам време, затова се съгласих. Следващият въпрос беше кога да ме подсеща. Избрах всеки час. То ме попита дали искам да ме подсети за избраните напомняния. Това ми се видя отговорно. Въведох още едно. Телефонът изписка. Беше време да проверя дали всичко е настроено. Хлябът можеше да почака, но системата не биваше да работи без надзор. После се обади съседката. Попита дали цветето е полето. Обясних, че се намира в жълтата зона, понеже още уточнявам приоритетите. «То се намира до прозореца — каза тя. — И само водата му е приоритет». Това беше полезна обратна връзка. Записах я, създадох подзадача за водене на бележки и за малко да забравя защо съм с кана в ръка. Цветето не даде оценка на организацията ми, но почвата му прие водата без възражения. На обяд излязох за хляб. В пекарната нямаше опашка, което развали прогнозата ми. Бях отделил осем минути за чакане и сега не знаех къде да ги поставя. Продавачката ме попита какво желая. Отвърнах, че ми трябва минута. «Хляб имаме, минути не продаваме», каза тя. Купих едно малко хлебче за едно евро и получих безплатно съвет да го изям, докато е топло. Намислих да въведа съвета в телефона, но ръцете ми бяха заети. За първи път това се оказа предимство. Върнах се, изпратих писмото и погледнах плана. Той показваше, че изоставам. Не знаех от какво, след като трите задачи бяха готови, но не исках да споря с нещо, което така хубаво рисува кръгчета. Преместих зелената почивка след жълтото уточняване. Тогава разбрах, че още не съм изпил чая. Беше студен и стоеше точно там, където го оставих, без изобщо да е следил напредъка ми. Съседката надникна да види цветето и ме попита как е минал денят. Показах ѝ празната кана и писмото в изпратените съобщения. Тя каза, че съм свършил доста работа. За малко да ѝ обясня, че оценката ѝ не съвпада с графиката. После реших да приема похвалата без допълнителна настройка. Привечер приложението ме поздрави. Бях прекарал деветдесет минути в планиране и то ми предложи да споделя постижението. Вместо това затворих екрана и седнах до цветето. От улицата се чуваше обикновен градски шум. Телефонът още веднъж изписка: «Време е за почивка». Натиснах «отложи», но този път за него. Най-после някой в този дом получи свободен следобед.

Τη Δευτέρα αποφάσισα να ανακτήσω τον έλεγχο του χρόνου μου. Όχι επειδή το είχε πάρει κανείς, αλλά επειδή την Κυριακή πέρασα δύο ώρες ψάχνοντας για μια εφαρμογή που υπόσχεται να εξοικονομήσει είκοσι λεπτά. Μετά από μια τέτοια επένδυση, ένα άτομο πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα. Σηκώθηκα νωρίς, έφτιαξα τσάι και άνοιξα το νέο μου καθημερινό πλάνο. Στην κορυφή έλεγε: «⁠Μην αναβάλλεις τη ζωή⁠». Ανέβασα το τσάι μου για να ταξινομήσω τις εργασίες ανά χρώμα. Το μπλε ήταν για τη δουλειά, το πράσινο για τα διαλείμματα και το κίτρινο για όλα όσα δεν είχα αποφασίσει ακόμα πώς θα τα κατατάξω. Μετά από μισή ώρα η μέρα μου έμοιαζε με ηλιοτρόπιο. Έπρεπε να αγοράσω ψωμί, να στείλω ένα γράμμα και να ποτίσω το φυτό του γείτονά μου. Τρεις εργασίες. Τα χώρισα σε δώδεκα βήματα γιατί είχα διαβάσει ότι οι μικροί στόχοι επιτυγχάνονται πιο εύκολα. Το πρώτο βήμα ήταν η δημιουργία της λίστας. Το σημείωσα ολοκληρωμένο και χάρισα στον εαυτό μου πέντε πράσινα λεπτά που κέρδισα καλά. Ακριβώς τότε η εφαρμογή ρώτησε αν ήθελα υπενθυμίσεις. Δεν ήθελα να ξεχάσω ότι έπρεπε να κερδίσω χρόνο, οπότε συμφώνησα. Η επόμενη ερώτηση ήταν πότε να μου το θυμίσω. Διάλεγα κάθε ώρα. Με ρώτησε αν ήθελα μια υπενθύμιση για τις υπενθυμίσεις που είχα επιλέξει. Αυτό φαινόταν υπεύθυνο. Μπήκα σε ένα άλλο. Το τηλέφωνο χτύπησε. Ήταν καιρός να ελέγξουμε αν όλα ήταν στημένα. Το ψωμί θα μπορούσε να περιμένει, αλλά το σύστημα δεν πρέπει να λειτουργεί χωρίς επίβλεψη. Τότε φώναξε ο γείτονάς μου. Ρώτησε αν το φυτό είχε ποτιστεί. Εξήγησα ότι ήταν στην κίτρινη ζώνη γιατί εξακολουθούσα να καθορίζω προτεραιότητες. «⁠Είναι δίπλα στο παράθυρο⁠», είπε. «⁠Και το νερό είναι η μόνη προτεραιότητά του⁠». Αυτό ήταν χρήσιμη ανατροφοδότηση. Το έγραψα, δημιούργησα μια δευτερεύουσα εργασία για τη λήψη σημειώσεων και σχεδόν ξέχασα γιατί κρατούσα μια κανάτα. Το εργοστάσιο δεν βαθμολόγησε τις οργανωτικές μου ικανότητες, αλλά το έδαφος του δέχτηκε το νερό χωρίς αντίρρηση. Το μεσημέρι βγήκα για ψωμί. Δεν υπήρχε ουρά στο αρτοποιείο, κάτι που μου χάλασε την πρόβλεψη. Είχα αφιερώσει οκτώ λεπτά στην αναμονή και τώρα δεν ήξερα πού να τα βάλω. Ο βοηθός ρώτησε τι ήθελα. Είπα ότι χρειάζομαι ένα λεπτό. «⁠Πουλάμε ψωμί, όχι λεπτά⁠», είπε. Αγόρασα ένα μικρό ρολό για ένα ευρώ και έλαβα δωρεάν συμβουλές για να το φάω όσο ήταν ζεστό. Σκέφτηκα να βάλω τη συμβουλή στο τηλέφωνό μου, αλλά τα χέρια μου ήταν γεμάτα. Για πρώτη φορά ήταν πλεονέκτημα. Γύρισα, έστειλα το γράμμα και κοίταξα το σχέδιο. Έλεγε ότι ήμουν πίσω. Δεν ήξερα πίσω από τι, αφού είχαν τελειώσει και οι τρεις εργασίες, αλλά δεν ήθελα να διαφωνήσω με κάτι που έκανε τόσο όμορφα κύκλους. Μετακίνησα το πράσινο διάλειμμα μετά την κίτρινη διευκρίνιση. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν είχα πιει ακόμα το τσάι μου. Έκανε κρύο και στεκόταν ακριβώς εκεί που το είχα αφήσει, χωρίς να έχω παρακολουθήσει καθόλου την πρόοδό μου. Ο γείτονάς μου κοίταξε για να ελέγξει το φυτό και ρώτησε πώς είχε περάσει η μέρα μου. Της έδειξα την άδεια κανάτα και το γράμμα στα μηνύματα που έστειλα. Είπε ότι είχα κάνει πολλά. Σχεδόν εξήγησα ότι η αξιολόγησή της δεν ταίριαζε με το γράφημα. Τότε αποφάσισα να δεχτώ τον έπαινο χωρίς καμία περαιτέρω διαμόρφωση. Προς το βράδυ η εφαρμογή με συνεχάρη. Είχα ξοδέψει ενενήντα λεπτά προγραμματισμού και μου πρότεινε να μοιραστώ το επίτευγμά μου. Αντίθετα, έκλεισα την οθόνη και κάθισα δίπλα στο εργοστάσιο. Ο συνηθισμένος θόρυβος της πόλης προερχόταν από το δρόμο. Το τηλέφωνο ήχησε για άλλη μια φορά: «⁠Ώρα για διάλειμμα⁠». Πάτησα το «⁠αναβολή⁠», αλλά αυτή τη φορά για χάρη του. Επιτέλους, κάποιος σε εκείνο το σπίτι είχε πάρει μια απογευματινή άδεια.

Добър вечер! Вчера умният ми часовник ми каза, че съм се движил малко. Аз му отговорих, че цял ден търсих зарядното му. Той не прие това за спорт. Виждате ли, във връзката ни има неравенство: аз го нося навсякъде, а той отчита само собствените си заслуги. Купих го, за да се грижи за спокойствието ми. Първо ми измери пулса. После ми показа колко ми е висок. После ме попита защо съм напрегнат. Ами, не знам, до преди малко никой не ме оценяваше през трийсет секунди. Като дете носех бележник до училище. Сега училището се премести на китката ми. Само междучасията нещо се губят. Сутринта часовникът ме покани да стана. Станах. Покани ме да походя. Походих. Покани ме да си почина. Седнах. Веднага попита дали не седя твърде дълго. В един момент се запитах дали не е по-лесно да го оставя да живее деня ми вместо мен. Той поне знае какво иска. Е, не винаги знае какво иска, но го съобщава уверено. В автобуса реши да ме подкани към движение. До мен стоеше госпожа с торба домати. Не можех да ѝ обясня, че трябва да обиколя торбата, за да изпълня указание от ръката си. Затова останах на място. Часовникът изписка. Госпожата попита дали ми звъни аларма. «Не — отвърнах, — началникът ме търси». Тя погледна екрана и каза, че нейният поне има работно време. Следобед получих награда: осем хиляди крачки. Почувствах се чудесно, докато не си спомних, че половината бяха между дивана и контакта. Но си казах: нека не дребнеем. Всеки напредък заслужава потупване по рамото. Часовникът ме потупа по китката. По-икономично е — не му трябва втора ръка. На вечеря реших да му поставя граници. Казах му, че след осем искам тишина. Той показа настройките за звук. Не ми предложи настройки за такт. Избрах беззвучен режим и зачаках. След минута завибрира. Значи може да мълчи и пак да ме прекъсва. Такъв талант досега бях срещал само на събрания. Накрая го свалих и го оставих до зарядното. Обещах да не го местя, докато спи. Екранът светна: «Време за почивка». «Правилно — казах му. — Заслужи си я». Този път аз му дадох указание. И за пръв път то беше изпълнено без нито една крачка.

Καλησπέρα! Χθες το έξυπνο ρολόι μου είπε ότι δεν είχα μετακινηθεί αρκετά. Του είπα ότι είχα περάσει όλη μέρα ψάχνοντας τον φορτιστή του. Δεν το λογάριαζε ως άθλημα. Βλέπετε, υπάρχει ανισότητα στη σχέση μας: το κουβαλάω παντού και μετράει μόνο τα δικά του επιτεύγματα. Το αγόρασα για να φροντίσω την ηρεμία μου. Πρώτα μέτρησε τους σφυγμούς μου. Μετά μου έδειξε πόσο ψηλά ήταν. Μετά με ρώτησε γιατί ήμουν τεταμένη. Λοιπόν, δεν ξέρω: μέχρι πριν από λίγο κανείς δεν με αξιολογούσε κάθε τριάντα δευτερόλεπτα. Ως παιδί κουβαλούσα στο σχολείο ένα σχολικό βιβλίο. Τώρα το σχολείο έχει μετακινηθεί στον καρπό μου. Μόνο τα διαλείμματα φαίνεται να έχουν χαθεί. Το πρωί το ρολόι με κάλεσε να σταθώ. στάθηκα. Με κάλεσε να περπατήσω. περπάτησα. Με κάλεσε να ξεκουραστώ. κάθισα. Αμέσως με ρώτησε αν είχα καθίσει πάρα πολύ. Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν θα ήταν πιο εύκολο να το αφήσω να ζήσει τη μέρα μου για μένα. Τουλάχιστον ξέρει τι θέλει. Λοιπόν, δεν ξέρει πάντα τι θέλει, αλλά το ανακοινώνει με σιγουριά. Στο λεωφορείο αποφάσισε να με ενθαρρύνει να μετακινηθώ. Δίπλα μου στεκόταν μια κυρία με ένα σακουλάκι ντομάτες. Δεν μπορούσα να εξηγήσω ότι έπρεπε να περπατήσω γύρω από την τσάντα της για να υπακούσω σε μια οδηγία από τον καρπό μου. Έτσι έμεινα εκεί που ήμουν. Το ρολόι χτύπησε. Η κυρία ρώτησε αν χτυπούσε συναγερμός. «⁠Όχι⁠», απάντησα, «⁠καλεί το αφεντικό⁠». Κοίταξε την οθόνη και είπε ότι τουλάχιστον το αφεντικό της είχε ώρες εργασίας. Το απόγευμα πήρα ανταμοιβή: οκτώ χιλιάδες βήματα. Ένιωσα υπέροχα μέχρι που θυμήθηκα ότι τα μισά ήταν ανάμεσα στον καναπέ και την πρίζα. Αλλά είπα στον εαυτό μου να μην μαλώνω. Κάθε πρόοδος αξίζει ένα χτύπημα στον ώμο. Το ρολόι χτύπησε τον καρπό μου. Πιο οικονομικό: δεν χρειάζεται άλλο χέρι. Στο δείπνο αποφάσισα να βάλω όρια. Του είπα ότι ήθελα να ησυχάσω μετά τις οκτώ. Έδειχνε τις ρυθμίσεις ήχου. Δεν πρόσφερε ρυθμίσεις για τακτ. Επέλεξα αθόρυβη λειτουργία και περίμενα. Μετά από ένα λεπτό δονήθηκε. Έτσι μπορεί να μείνει σιωπηλή και να με διακόπτει ακόμα. Μέχρι τώρα είχα συναντήσει αυτό το ταλέντο μόνο σε συναντήσεις. Τελικά το έβγαλα και το άφησα δίπλα στον φορτιστή. Υποσχέθηκα να μην το κουνήσω όσο κοιμόταν. Η οθόνη φωτίστηκε: «⁠Ώρα για διάλειμμα⁠». «⁠Πολύ σωστά⁠», είπα. «⁠Το έχεις κερδίσει⁠». Αυτή τη φορά του έδωσα μια οδηγία. Και για πρώτη φορά υπακούστηκε χωρίς ούτε ένα βήμα.