Emozioni e sentimenti

Понеделникът започна зле. Будилникът не звънна и се събудих в осем и половина. Ядосах се на себе си, облякох се за пет минути и хукнах към метрото. Разбира се, изпуснах го. В офиса шефът ме посрещна с думите: „Леле, колко рано си днес!“ Бях много изнервена. Цяла сутрин нищо не вървеше добре и вече ми беше писнало. На обяд колежката ми Мила ми разказа, че и тя е закъсняла. Тичала за автобуса с кафе в ръка и си изцапала новата риза. Умряхме от смях и вече не бях ядосана. Следобед дойде добрата новина: проектът ни е одобрен! Шефът беше изненадан, че сме свършили толкова бързо. Вечерта се обадих на мама. Мъчно ми е за нея, защото тя живее в Киев, а аз съм в София. Радвам се, че можем да говорим по телефона всеки ден. Разказах ѝ всичко и тя се смя с мен. Накрая каза: „Виждаш ли? Ден, който започва зле, може да свърши много добре.“ Легнах си щастлива. Кеф ми е, когато мама е права.

Il lunedì è cominciato male. La sveglia non ha suonato e mi sono svegliata alle otto e mezza. Mi sono arrabbiata con me stessa, mi sono vestita in cinque minuti e sono corsa alla metro. Ovviamente l'ho persa. In ufficio il capo mi ha accolta con le parole: «⁠Oh, come sei mattiniera oggi!⁠» Avevo i nervi a fior di pelle. Per tutta la mattina non è andato bene niente, e non ne potevo più. A pranzo la mia collega Mila mi ha raccontato che anche lei era arrivata in ritardo. A quanto pare è corsa dietro all'autobus con un caffè in mano e si è macchiata la camicia nuova. Siamo morte dal ridere e non ero più arrabbiata. Nel pomeriggio è arrivata la bella notizia: il nostro progetto è stato approvato! Il capo era sorpreso che avessimo finito così in fretta. La sera ho chiamato la mamma. Mi manca, perché lei vive a Kiev e io a Sofia. Sono contenta che possiamo sentirci al telefono tutti i giorni. Le ho raccontato tutto e ha riso con me. Alla fine ha detto: «⁠Vedi? Una giornata che comincia male può finire benissimo.⁠» Sono andata a letto felice. Adoro quando la mamma ha ragione.