Leggere un testo di legge

Учебен закон за споделените изложбени пространства. Текстът е изцяло измислен и служи за езиково упражнение. Номерата, сроковете и правилата не описват действащо право. При реален казус проверете актуалните правила при съответната институция. Член 1. Този закон урежда предоставянето на временни изложбени площи в обществени сгради. Той не се прилага за постоянни експозиции, както и за пространства, предоставени изцяло за учебни занятия. За целите на закона «организатор» е лицето, което подава искането и поема отговорност за прибирането на експонатите, независимо дали е техен собственик. Член 2. Алинея 1. Пространство се предоставя, при условие че в искането са посочени периодът и отговорното лице и е приложена схема на разположението. Алинея 2. Когато изложбата не включва предмети, а само прожекция, схема не се изисква, освен ако прожекцията предполага поставяне на допълнително оборудване в проходите. Алинея 3. Липсата на схема в случаите по ал. 2 не освобождава организатора от посочване на период и отговорно лице. Член 3. Директорът разглежда исканията по реда на постъпването им. Когато две искания са постъпили в един и същ ден и се отнасят до едно пространство, предимство има изложбата с безплатен вход. Това предимство не се прилага спрямо вече потвърдено искане. Отказът се мотивира с посочване на конкретното заето пространство и периода, за който то не е на разположение. Член 4. За използването се заплащат 3 евро на ден. Ученическите изложби са освободени от плащане, когато са част от учебна програма. Разпоредбата на член 2 се прилага съответно и към тях. Освобождаването от плащане не включва разходи за отпечатване на плакати и не поражда задължение за сградата да осигурява такива. Член 5. Законът влиза в сила на 1 септември. Постъпилите преди тази дата искания се разглеждат по досегашния ред. Вече дадените потвърждения запазват действието си. Промяна на датите след 1 септември се счита за ново искане само относно променения период. Когато четеш подобен текст, първата задача не е да преведеш всяка дума. Начертай границите му. «Временни» ограничава предмета, а изключенията в член 1 оставят две категории извън него. Определението на организатор не се изчерпва със собствеността върху предметите: решаващи са подаването и поетата отговорност. Следователно едно лице може да е организатор, без да притежава нито един експонат. В член 2 съюзът «и» свързва изисквания, които по правило се натрупват. Изключението премахва само схемата и само при описаната прожекция. Вметнатото «освен ако» връща изискването за схема, когато има оборудване в проходите. Не можеш да съкратиш това до «за прожекции не трябват документи». Така би премахнал две запазени изисквания и едно изключение от изключението. Член 3 също съчетава общ ред и ограничено предимство. Безплатният вход не осигурява предимство пред всяка друга изложба: нужни са съвпадение на деня на постъпване, едно и също пространство и липса на предходно потвърждение. Последното изречение изисква конкретни мотиви, а не обща фраза за заетост. Накрая раздели плащането от допускането до пространството. Ученическата изложба може да не плаща, но пак попада под условията на член 2. Съответното приложение запазва относимите изисквания; то не създава безусловно предимство. Член 5 пък разграничава датата на постъпване от датата на промяната. За точен преразказ са важни и двете, както и ограничаващото «само». Представи си ученическа прожекция без допълнително оборудване. Ако тя е част от учебна програма, организаторът не плаща и не прилага схема. Той обаче посочва период и отговорно лице. При добавяне на оборудване в прохода се връща само изискването за схема. Освобождаването от плащане остава, защото условието за него не е променено.

Legge sull'apprendimento immaginario sugli spazi espositivi condivisi. Il testo è completamente immaginario e serve come esercizio linguistico. I numeri degli articoli, i termini e le regole non descrivono la legge applicabile. Nel caso reale, verificare le norme vigenti presso l'istituzione competente. Articolo 1. La presente legge regola la fornitura di spazi espositivi temporanei negli edifici pubblici. Non si applica alle mostre permanenti, né agli spazi destinati esclusivamente a scopi didattici. Ai fini di legge, «⁠organizzatore⁠» è colui che presenta la richiesta e si assume la responsabilità della rimozione degli oggetti esposti, indipendentemente dal fatto che ne sia il proprietario. Articolo 2. Comma 1. Lo spazio è concesso purché nella richiesta siano specificati il periodo e il responsabile e sia allegato uno schema di disposizione. Comma 2. Quando l'esposizione non prevede oggetti, ma solo una proiezione, non è richiesta la planimetria, a meno che la proiezione non comporti la collocazione di ulteriori apparecchiature nei corridoi. Comma 3. L'assenza di uno schema planimetrico nei casi di cui al par. 2 non dispensa l'organizzatore dall'indicazione di un periodo e di un responsabile. Articolo 3. Il direttore esamina le richieste secondo l'ordine di ricevimento. Nel caso in cui pervengano due richieste nello stesso giorno e relative allo stesso spazio verrà data priorità alla mostra con ingresso gratuito. Questa priorità non sovrascrive una richiesta già confermata. Le motivazioni del rifiuto devono individuare lo specifico spazio occupato e il periodo per il quale lo stesso non è disponibile. Articolo 4. Per l'utilizzo si pagano 3 euro al giorno. Le mostre degli alunni delle scuole sono esenti dal pagamento quando fanno parte di un programma di studio. Ad essi si applica di conseguenza la disposizione dell'articolo 2. L'esenzione dal canone non comprende il costo della stampa dei manifesti e non crea l'obbligo per l'edificio di fornirli. Articolo 5. La legge entra in vigore il 1 settembre. Le richieste pervenute prima di tale data vengono considerate secondo la procedura precedente. Le conferme già fornite restano valide. Un cambio di date dopo il 1 settembre è considerato una nuova richiesta solo per il periodo modificato. Quando si legge un testo di questo tipo, il primo compito non è tradurre ogni parola. Identificare il suo ambito. Il termine «⁠temporaneo⁠» limita l'argomento e le eccezioni di cui all'articolo 1 ne lasciano fuori due categorie. La definizione di organizzatore non si esaurisce con la proprietà dei beni: sono determinanti la sottomissione e l'assunzione di responsabilità. Pertanto, una persona può essere organizzatore senza possedere una sola mostra. Nell'articolo 2, la congiunzione «⁠e⁠» collega requisiti che, di regola, si accumulano. L'eccezione rimuove solo il requisito del layout e solo per la proiezione descritta. L'inserimento «⁠a meno che⁠» ripristina l'obbligo di disposizione quando sono presenti attrezzature nelle corsie. Non si può ridurre questo a «⁠le proiezioni non richiedono documenti⁠». Verrebbero così eliminati due requisiti che restano in vigore e un'eccezione all'eccezione. L'articolo 3 combina inoltre un ordine generale e un vantaggio limitato. L'ingresso gratuito non conferisce priorità rispetto ad altre mostre: le richieste devono pervenire lo stesso giorno, riguardare lo stesso spazio e non avere alcuna conferma preventiva. L'ultima frase richiede ragioni specifiche, non una dichiarazione generale che lo spazio è occupato. Infine, distingui il pagamento dal permesso di utilizzare lo spazio. Una mostra degli alunni può essere esente dal pagamento, ma rientra comunque nei termini dell'articolo 2. La domanda con i necessari adattamenti conserva i requisiti pertinenti; non crea un vantaggio incondizionato. L'articolo 5 distingue la data di arrivo della richiesta dalla data di modifica della stessa. Per una rivisitazione accurata sono importanti entrambi, così come il «⁠solo⁠» limitativo. Iimmaginate una proiezione per alunni senza attrezzature aggiuntive. Se fa parte di un curriculum, l'organizzatore non paga nulla e non allega alcun diagramma di layout. Devono comunque specificare un periodo e una persona responsabile. L'aggiunta di apparecchiature nel passaggio ripristina solo il requisito del layout. L'esenzione dal pagamento resta perché la sua condizione non è cambiata.