Scrivere un pezzo umoristico

В понеделник реших да си върна контрола над времето. Не защото някой ми го беше взел, а защото в неделя прекарах два часа в търсене на приложение, което обещаваше да ми спести двайсет минути. След такова вложение човек трябва да покаже характер. Станах рано, сварих чай и отворих новия си дневен план. Отгоре пишеше: «Не отлагай живота». Отложих чая, за да подредя задачите по цвят. Синьото беше за работа, зеленото за почивка, жълтото за всичко, което още не бях решил какво е. След половин час денят ми изглеждаше като слънчоглед. Трябваше да купя хляб, да изпратя едно писмо и да полея цветето на съседката. Три задачи. Разделих ги на дванадесет стъпки, защото бях чел, че малките цели се постигат по-лесно. Първата стъпка беше да създам списъка. Отбелязах я като изпълнена и заслужено си дадох зелени пет минути. Точно тогава приложението попита дали искам напомняния. Не исках да забравя, че трябва да икономисвам време, затова се съгласих. Следващият въпрос беше кога да ме подсеща. Избрах всеки час. То ме попита дали искам да ме подсети за избраните напомняния. Това ми се видя отговорно. Въведох още едно. Телефонът изписка. Беше време да проверя дали всичко е настроено. Хлябът можеше да почака, но системата не биваше да работи без надзор. После се обади съседката. Попита дали цветето е полето. Обясних, че се намира в жълтата зона, понеже още уточнявам приоритетите. «То се намира до прозореца — каза тя. — И само водата му е приоритет». Това беше полезна обратна връзка. Записах я, създадох подзадача за водене на бележки и за малко да забравя защо съм с кана в ръка. Цветето не даде оценка на организацията ми, но почвата му прие водата без възражения. На обяд излязох за хляб. В пекарната нямаше опашка, което развали прогнозата ми. Бях отделил осем минути за чакане и сега не знаех къде да ги поставя. Продавачката ме попита какво желая. Отвърнах, че ми трябва минута. «Хляб имаме, минути не продаваме», каза тя. Купих едно малко хлебче за едно евро и получих безплатно съвет да го изям, докато е топло. Намислих да въведа съвета в телефона, но ръцете ми бяха заети. За първи път това се оказа предимство. Върнах се, изпратих писмото и погледнах плана. Той показваше, че изоставам. Не знаех от какво, след като трите задачи бяха готови, но не исках да споря с нещо, което така хубаво рисува кръгчета. Преместих зелената почивка след жълтото уточняване. Тогава разбрах, че още не съм изпил чая. Беше студен и стоеше точно там, където го оставих, без изобщо да е следил напредъка ми. Съседката надникна да види цветето и ме попита как е минал денят. Показах ѝ празната кана и писмото в изпратените съобщения. Тя каза, че съм свършил доста работа. За малко да ѝ обясня, че оценката ѝ не съвпада с графиката. После реших да приема похвалата без допълнителна настройка. Привечер приложението ме поздрави. Бях прекарал деветдесет минути в планиране и то ми предложи да споделя постижението. Вместо това затворих екрана и седнах до цветето. От улицата се чуваше обикновен градски шум. Телефонът още веднъж изписка: «Време е за почивка». Натиснах «отложи», но този път за него. Най-после някой в този дом получи свободен следобед.

Lunedì ho deciso di riprendere il controllo del mio tempo. Non perché qualcuno me l'avesse sottratto, ma perché domenica ho passato due ore a cercare un'app che promettesse di risparmiare venti minuti. Dopo un investimento del genere, una persona deve mostrare determinazione. Mi sono alzato presto, ho preparato il tè e ho aperto il mio nuovo programma giornaliero. In alto c’era scritto: «⁠Non rimandare la vita⁠». Ho rimandato il tè per ordinare i compiti per colore. Il blu era per il lavoro, il verde per le pause e il giallo per tutto ciò che non avevo ancora deciso come classificare. Dopo mezz'ora la mia giornata sembrava un girasole. Avevo bisogno di comprare il pane, spedire una lettera e annaffiare la pianta della mia vicina. Tre compiti. Li ho divisi in dodici step perché avevo letto che i piccoli obiettivi sono più facili da raggiungere. Il primo passo è stato fare la lista. L'ho contrassegnato come completo e mi sono concesso cinque meritati minuti verdi. Proprio in quel momento l'app mi ha chiesto se volevo dei promemoria. Non volevo dimenticare che avrei dovuto risparmiare tempo, quindi ho accettato. La domanda successiva era quando ricordarmelo. Ho scelto ogni ora. Mi è stato chiesto se volevo un promemoria sui promemoria che avevo selezionato. Sembrava responsabile. Ne ho inserito un altro. Il telefono squillò. Era giunto il momento di verificare se tutto era pronto. Il pane poteva aspettare, ma il sistema non doveva funzionare senza supervisione. Poi chiamò la mia vicina. Ha chiesto se la pianta era stata annaffiata. Ho spiegato che era in zona gialla perché stavo ancora stabilendo le priorità. «⁠È accanto alla finestra⁠», disse. «⁠E l’acqua è la sua unica priorità.⁠» È stato un feedback utile. L'ho annotato, ho creato un'attività secondaria per prendere appunti e ho quasi dimenticato il motivo per cui avevo in mano una brocca. La pianta non ha valutato le mie capacità organizzative, ma il suo terreno ha accettato l'acqua senza obiezioni. All'ora di pranzo sono uscito a prendere il pane. Non c'era coda alla panetteria, il che ha rovinato le mie previsioni. Avevo assegnato otto minuti all'attesa e ora non sapevo dove metterli. L'assistente mi ha chiesto cosa volevo. Dissi che mi serviva un minuto. «⁠Vendiamo pane, non minuti⁠», ha detto. Ho comprato un panino per un euro e ho ricevuto gratuitamente il consiglio di mangiarlo caldo. Ho pensato di inserire il consiglio nel telefono, ma avevo le mani occupate. Per la prima volta fu un vantaggio. Tornai, spedii la lettera e guardai il programma. Diceva che ero indietro. Non sapevo dietro cosa, dato che tutti e tre i compiti erano finiti, ma non volevo discutere con qualcosa che disegnava cerchi in modo così bello. Ho spostato la pausa verde dopo la chiarificazione gialla. Poi mi resi conto che non avevo ancora bevuto il tè. Era freddo ed era esattamente dove l'avevo lasciato, senza aver monitorato i miei progressi. La mia vicina è passata a controllare la pianta e mi ha chiesto come era andata la mia giornata. Le ho mostrato la brocca vuota e la lettera nei messaggi inviati. Ha detto che avevo fatto parecchio. Ho quasi spiegato che la sua valutazione non corrispondeva al grafico. Poi ho deciso di accettare gli elogi senza ulteriori configurazioni. Verso sera l'app mi ha fatto i complimenti. Avevo trascorso novanta minuti a pianificare e mi ha suggerito di condividere i miei risultati. Invece chiusi lo schermo e mi sedetti accanto alla pianta. Dalla strada proveniva il normale rumore cittadino. Il telefono suonò ancora una volta: «⁠È ora di fare una pausa⁠». Ho premuto «⁠rimanda⁠», ma questa volta per il suo bene. Finalmente a qualcuno in quella casa era stato concesso un pomeriggio libero.

Добър вечер! Вчера умният ми часовник ми каза, че съм се движил малко. Аз му отговорих, че цял ден търсих зарядното му. Той не прие това за спорт. Виждате ли, във връзката ни има неравенство: аз го нося навсякъде, а той отчита само собствените си заслуги. Купих го, за да се грижи за спокойствието ми. Първо ми измери пулса. После ми показа колко ми е висок. После ме попита защо съм напрегнат. Ами, не знам, до преди малко никой не ме оценяваше през трийсет секунди. Като дете носех бележник до училище. Сега училището се премести на китката ми. Само междучасията нещо се губят. Сутринта часовникът ме покани да стана. Станах. Покани ме да походя. Походих. Покани ме да си почина. Седнах. Веднага попита дали не седя твърде дълго. В един момент се запитах дали не е по-лесно да го оставя да живее деня ми вместо мен. Той поне знае какво иска. Е, не винаги знае какво иска, но го съобщава уверено. В автобуса реши да ме подкани към движение. До мен стоеше госпожа с торба домати. Не можех да ѝ обясня, че трябва да обиколя торбата, за да изпълня указание от ръката си. Затова останах на място. Часовникът изписка. Госпожата попита дали ми звъни аларма. «Не — отвърнах, — началникът ме търси». Тя погледна екрана и каза, че нейният поне има работно време. Следобед получих награда: осем хиляди крачки. Почувствах се чудесно, докато не си спомних, че половината бяха между дивана и контакта. Но си казах: нека не дребнеем. Всеки напредък заслужава потупване по рамото. Часовникът ме потупа по китката. По-икономично е — не му трябва втора ръка. На вечеря реших да му поставя граници. Казах му, че след осем искам тишина. Той показа настройките за звук. Не ми предложи настройки за такт. Избрах беззвучен режим и зачаках. След минута завибрира. Значи може да мълчи и пак да ме прекъсва. Такъв талант досега бях срещал само на събрания. Накрая го свалих и го оставих до зарядното. Обещах да не го местя, докато спи. Екранът светна: «Време за почивка». «Правилно — казах му. — Заслужи си я». Този път аз му дадох указание. И за пръв път то беше изпълнено без нито една крачка.

Buonasera! Ieri il mio smartwatch mi diceva che non mi ero mosso abbastanza. Gli ho detto che avevo passato tutto il giorno a cercare il suo caricabatterie. Non lo contava come sport. Vedi, c'è disuguaglianza nel nostro rapporto: lo porto ovunque e conta solo i suoi successi. I l'ho comprato per prendermi cura della mia tranquillità. Per prima cosa mi ha misurato il polso. Poi mi ha mostrato quanto era alto. Poi mi ha chiesto perché ero teso. Beh, non lo so: fino a poco fa nessuno mi valutava ogni trenta secondi. Da bambino portavo a scuola il libretto scolastico. Adesso la scuola si è spostata al mio polso. Sembra che siano mancate solo le pause. Al mattino l'orologio mi invitava ad alzarmi. Mi sono alzato. Mi ha invitato a camminare. Ho camminato. Mi ha invitato a riposarmi. Mi sono seduto. Immediatamente mi chiese se fossi rimasto seduto troppo a lungo. Ad un certo punto mi sono chiesta se sarebbe stato più semplice lasciare che vivesse la mia giornata per me. Almeno sa cosa vuole. Beh, non sempre sa quello che vuole, ma lo annuncia con sicurezza. Sull'autobus ha deciso di incoraggiarmi a muovermi. Accanto a me c'era una signora con un sacchetto di pomodori. Non potevo spiegare che dovevo girare intorno alla sua borsa per obbedire a un'istruzione dal mio polso. Quindi sono rimasto dov'ero. L'orologio suonò. La signora ha chiesto se suonava la sveglia. «⁠No⁠», ho risposto, «⁠il capo sta chiamando⁠». Ha guardato lo schermo e ha detto che almeno il suo capo aveva orari di lavoro. Nel pomeriggio ho ricevuto una ricompensa: ottomila passi. Mi sono sentito benissimo finché non mi sono ricordato che metà di loro erano tra il divano e la presa. Ma mi sono detto di non cavillare. Tutti i progressi meritano una pacca sulla spalla. L'orologio mi toccò il polso. Più economico: non ha bisogno di un'altra mano. A A cena ho deciso di fissare dei limiti. Gli ho detto che volevo il silenzio dopo le otto. Visualizzava le impostazioni audio. Non offriva impostazioni per il tatto. Ho selezionato la modalità silenziosa e ho aspettato. Dopo un minuto vibrò. Quindi può rimanere in silenzio e comunque interrompermi. Finora avevo incontrato quel talento solo durante le riunioni. Alla fine l'ho tolto e l'ho lasciato accanto al caricabatterie. Ho promesso di non spostarlo mentre dormiva. Lo schermo si illuminò: «⁠È ora di fare una pausa⁠». «⁠Giusto⁠», dissi. «⁠Te lo sei guadagnato.⁠» Questa volta gli ho dato un'istruzione. E per la prima volta fu obbedito senza un solo passo.