А а
буква:аJak polskie a w „mama”. Bez akcentu jest krótsze, bliskie „ъ”
.
Biblioteka
Alfabet
Bułgarski używa 30 liter cyrylicy. Wiele wygląda znajomo – niektóre to pułapki. Stuknij literę, aby ją usłyszeć i obrysować.
Rozpocznij lekcjęБ б
буква:бJak b w „baba”. Na końcu wyrazu brzmi jak p: „хляб”
(chleb) kończy się na p — tak jak po polsku.
Wygląda trochę jak cyfra 6 — to B.
В в
буква:вв
в
Jak w w „woda”. Na końcu wyrazu brzmi jak f: „лъв”
.
Wygląda jak B, ale to W: „вълк”
= wylk.
Г г
буква:гг
г
Twarde g, jak w „góra” — nigdy nie jak h.
Wygląda jak odwrócone L — to G, jak w „góra”.
Д д
буква:дд
д
Jak d w „dom”. Na końcu wyrazu brzmi jak t: „град”
.
Wielkie Д wygląda jak domek — to D. Uwaga: małe „д” w bułgarskim kroju pisma wygląda jak g!
Е е
буква:еJak polskie e w „ser”. Nigdy nie czyta się go jak „je”.
Ж ж
буква:жж
ж
Jak polskie ż w „żaba”. Na końcu wyrazu brzmi jak sz: „нож”
.
Brzmi jak polskie ż / czeskie ž.
З з
буква:зз
з
Jak z w „zebra”.
Wygląda jak cyfra 3 — to Z, jak w „zoo”.
И и
буква:ии
и
Jak polskie i w „igła” — nigdy jak y.
Wygląda jak lustrzane N — to samogłoska i.
Й й
буква:йй
й
Jak polskie j w „jajo” i „kraj”.
„И”
z małym łuczkiem: brzmi jak polskie/czeskie j.
К к
буква:кк
к
Jak polskie k w „kot”.
Л л
буква:лл
л
Twardsze niż polskie l, trochę jak dawne ł; przed е i и jest lżejsze, jak polskie l w „lis”.
Wygląda jak greckie Λ (lambda) — to L.
М м
буква:мJak m w „mama”.
Н н
буква:нJak n w „nos” — to nie jest H!
Wygląda jak H, ale to N: „нос”
= nos.
О о
буква:оJak polskie o w „okno”. Bez akcentu lekko zbliża się do u.
П п
буква:пп
п
Jak p w „pies”.
Jak greckie Π — to P. Uwaga: małe „п” wygląda jak n!
Р р
буква:рDrżące r, jak polskie r w „ryba”.
Wygląda jak P, ale to drżące R: „риба”
= riba.
С с
буква:сZawsze s, jak w „sowa” — nigdy k ani c.
Wygląda jak C, ale to zawsze S: „сова”
= sowa.
Т т
буква:тт
т
Jak t w „tort”.
Odręcznie i kursywą małe „т” wygląda jak m — a to nadal T.
У у
буква:уJak polskie u w „ucho”.
Wygląda jak Y, ale to samogłoska u: „ухо”
= ucho.
Ф ф
буква:фJak f w „foka”.
Wygląda jak greckie Φ — to F.
Х х
буква:хJak polskie ch w „chleb”, tylko trochę łagodniej — nigdy nieme.
Wygląda jak X, ale to polskie/czeskie ch.
Ц ц
буква:цц
ц
Jak polskie c w „cebula”.
Wygląda jak U z ogonkiem — to polskie/czeskie c.
Ч ч
буква:чJak polskie cz w „czapka”.
Wygląda jak cyfra 4 — to polskie cz / czeskie č.
Ш ш
буква:шш
ш
Jak polskie sz w „szafa”.
Wygląda jak W, ale to polskie sz / czeskie š.
Щ щ
буква:щщ
щ
Dwa dźwięki: sz + t, jak w „sztuka”: „щъркел”
, „поща”
.
Ш z ogonkiem = polskie szt / czeskie št.
Ъ ъ
буква:ъъ
ъ
Prawdziwa samogłoska, której nie ma w polskim — coś pomiędzy y a a, wymawiane głębiej: „ъгъл”
, „слънце”
.
Wygląda jak b z haczykiem, ale to samogłoska — coś pomiędzy polskim y a a.
Ь ь
буква:ьь
ь
Nie ma własnego dźwięku: występuje tylko w „ьо” i zmiękcza spółgłoskę przed о — „шофьор”
brzmi szof-JOR.
Wygląda jak b, ale nie ma własnego dźwięku — występuje tylko w „ьо” (jo).
Ю ю
буква:юю
ю
Jak ju w „jutro”. Po spółgłosce ją zmiękcza.
Wygląda jak IO — to polskie/czeskie ju.
Я я
буква:яJak ja w „jabłko”; po spółgłosce ją zmiękcza.
Wygląda jak lustrzane R — to polskie/czeskie ja.
