Resim ve sergiler

В неделя с приятелката ми Вера отидохме в Националната галерия. Там от няколко месеца е подредена изложба с творби на български художници от двадесети век. В първата зала има портрети и пейзажи. Много ми харесаха картините на Владимир Димитров – Майстора. Той рисува селски хора, жътва и плодове с ярки, топли цветове. Някои от портретите са нарисувани преди повече от сто години, но изглеждат съвсем съвременни. Във втората зала са изложени абстрактни творби. Вера ги хареса, а аз дълго гледах едно голямо платно и не разбрах какво изобразява. Екскурзоводката ни обясни, че художникът не рисува предмети, а чувства. След това картината ми се стори по-интересна. В последната зала има скулптури от камък и дърво. До всяка творба има малък надпис с името на автора и годината. Пипането е забранено, но снимането без светкавица е разрешено. Накрая пихме кафе в двора на галерията и спорихме коя творба е най-хубава. Така и не се съгласихме, но решихме след месец да отидем пак.

Pazar günü arkadaşım Vera'yla Ulusal Galeri'ye gittik. Birkaç aydır orada yirminci yüzyıl Bulgar sanatçılarının eserlerinden oluşan bir sergi var. İlk salonda portreler ve manzaralar var. Vladimir Dimitrov'un — Usta'nın — tabloları çok hoşuma gitti. Köylüleri, hasadı ve meyveleri parlak, sıcak renklerle resmediyor. Portrelerin bazıları yüz yıldan fazla önce yapılmış ama tamamen modern görünüyor. İkinci salonda soyut eserler var. Vera onları beğendi ama ben büyük bir tuvale uzun süre baktım ve neyi tasvir ettiğini anlamadım. Rehber bize sanatçının nesneleri değil, duyguları resmettiğini açıkladı. Ondan sonra tablo bana daha ilginç geldi. Son salonda taştan ve ahşaptan yapılmış heykeller var. Her eserin yanında sanatçının adının ve yılın yazdığı küçük bir etiket var. Dokunmak yasak ama flaşsız fotoğraf çekmek serbest. Sonunda galerinin avlusunda kahve içtik ve hangi eserin en güzel olduğunu tartıştık. Bir türlü anlaşamadık ama bir ay sonra yine gitmeye karar verdik.