Tiyatro ve konserler

Миналия петък за първи път бях на симфоничен концерт. Колежка ми подари билет за зала „България“, защото тя не можеше да отиде. Билетите бяха разпродадени от седмици, така че не можех да откажа. Когато пристигнах, публиката вече беше заела местата си. Повечето хора бяха облечени официално, а аз бях с дънки. Почувствах се малко неудобно, но никой не ми обърна внимание. Оркестърът излезе на сцената, публиката ръкопляска, а после в залата стана съвсем тихо. Диригентката вдигна ръце и музиката започна. Първата част ми се стори доста дълга. Не знаех кога може да се ръкопляска и два пъти заплясках преди всички. В антракта една възрастна дама ми обясни правилото: ръкопляска се само в края на цялото произведение, не между частите. Втората част беше по-енергична и много ми хареса. Накрая публиката стана права и викаше „Бис!“, докато оркестърът не изсвири още една кратка пиеса. Сега вече знам правилата и мисля да си купя абонамент за цялия сезон.

Geçen cuma ilk kez bir senfoni konserine gittim. Bir iş arkadaşım gidemediği için bana Bulgaristan Salonu'na bir bilet hediye etti. Biletler haftalardır tükenmişti, bu yüzden hayır diyemedim. Vardığımda seyirciler çoktan yerlerine oturmuştu. Çoğu insan şık giyinmişti, bense kot pantolonluydum. Biraz tuhaf hissettim ama kimse bana dikkat etmedi. Orkestra sahneye çıktı, seyirciler alkışladı ve sonra salonda derin bir sessizlik oldu. Kadın orkestra şefi ellerini kaldırdı ve müzik başladı. İlk bölüm bana oldukça uzun geldi. Ne zaman alkışlamanın uygun olduğunu bilmiyordum ve iki kez herkesten önce alkışlamaya başladım. Arada yaşlı bir hanımefendi bana kuralı açıkladı: bölümler arasında değil, sadece bütün eserin sonunda alkışlanır. İkinci bölüm daha enerjikti ve çok hoşuma gitti. Sonunda seyirciler ayağa kalktı ve orkestra kısa bir parça daha çalana kadar “⁠Bis!⁠” diye bağırdı. Artık kuralları biliyorum ve bir abonman almayı düşünüyorum.