Esprili bir yazı yazmak

В понеделник реших да си върна контрола над времето. Не защото някой ми го беше взел, а защото в неделя прекарах два часа в търсене на приложение, което обещаваше да ми спести двайсет минути. След такова вложение човек трябва да покаже характер. Станах рано, сварих чай и отворих новия си дневен план. Отгоре пишеше: «Не отлагай живота». Отложих чая, за да подредя задачите по цвят. Синьото беше за работа, зеленото за почивка, жълтото за всичко, което още не бях решил какво е. След половин час денят ми изглеждаше като слънчоглед. Трябваше да купя хляб, да изпратя едно писмо и да полея цветето на съседката. Три задачи. Разделих ги на дванадесет стъпки, защото бях чел, че малките цели се постигат по-лесно. Първата стъпка беше да създам списъка. Отбелязах я като изпълнена и заслужено си дадох зелени пет минути. Точно тогава приложението попита дали искам напомняния. Не исках да забравя, че трябва да икономисвам време, затова се съгласих. Следващият въпрос беше кога да ме подсеща. Избрах всеки час. То ме попита дали искам да ме подсети за избраните напомняния. Това ми се видя отговорно. Въведох още едно. Телефонът изписка. Беше време да проверя дали всичко е настроено. Хлябът можеше да почака, но системата не биваше да работи без надзор. После се обади съседката. Попита дали цветето е полето. Обясних, че се намира в жълтата зона, понеже още уточнявам приоритетите. «То се намира до прозореца — каза тя. — И само водата му е приоритет». Това беше полезна обратна връзка. Записах я, създадох подзадача за водене на бележки и за малко да забравя защо съм с кана в ръка. Цветето не даде оценка на организацията ми, но почвата му прие водата без възражения. На обяд излязох за хляб. В пекарната нямаше опашка, което развали прогнозата ми. Бях отделил осем минути за чакане и сега не знаех къде да ги поставя. Продавачката ме попита какво желая. Отвърнах, че ми трябва минута. «Хляб имаме, минути не продаваме», каза тя. Купих едно малко хлебче за едно евро и получих безплатно съвет да го изям, докато е топло. Намислих да въведа съвета в телефона, но ръцете ми бяха заети. За първи път това се оказа предимство. Върнах се, изпратих писмото и погледнах плана. Той показваше, че изоставам. Не знаех от какво, след като трите задачи бяха готови, но не исках да споря с нещо, което така хубаво рисува кръгчета. Преместих зелената почивка след жълтото уточняване. Тогава разбрах, че още не съм изпил чая. Беше студен и стоеше точно там, където го оставих, без изобщо да е следил напредъка ми. Съседката надникна да види цветето и ме попита как е минал денят. Показах ѝ празната кана и писмото в изпратените съобщения. Тя каза, че съм свършил доста работа. За малко да ѝ обясня, че оценката ѝ не съвпада с графиката. После реших да приема похвалата без допълнителна настройка. Привечер приложението ме поздрави. Бях прекарал деветдесет минути в планиране и то ми предложи да споделя постижението. Вместо това затворих екрана и седнах до цветето. От улицата се чуваше обикновен градски шум. Телефонът още веднъж изписка: «Време е за почивка». Натиснах «отложи», но този път за него. Най-после някой в този дом получи свободен следобед.

Pazartesi günü zamanımın kontrolünü yeniden ele almaya karar verdim. Kimse onu aldığı için değil, Pazar günü yirmi dakika kazandıracak bir uygulama aramak için iki saat harcadığım için. Böyle bir yatırımdan sonra kişinin kararlılık göstermesi gerekir. Erken kalktım, çay yaptım ve yeni günlük planımı açtım. En üstte “⁠Hayatı ertelemeyin⁠” yazıyordu. Görevleri renklere göre sıralamak için çayımı erteledim. Mavi iş içindi, yeşil molalar içindi, sarı ise henüz nasıl sınıflandıracağıma karar vermediğim her şey içindi. Yarım saat sonra günüm ayçiçeğine benziyordu. Ekmek almam, mektup göndermem ve komşumun bitkisini sulamam gerekiyordu. Üç görev. Bunları on iki adıma ayırdım çünkü küçük hedeflere ulaşmanın daha kolay olduğunu okumuştum. İlk adım listeyi hazırlamaktı. Tamamlandı olarak işaretledim ve kendime hak ettiğim beş yeşil dakikayı ödüllendirdim. Tam o sırada uygulama, hatırlatıcı isteyip istemediğimi sordu. Zamandan tasarruf etmem gerektiğini unutmak istemedim, bu yüzden kabul ettim. Bir sonraki sorusu bana ne zaman hatırlatılacağıydı. Her saati seçtim. Seçtiğim hatırlatıcılarla ilgili bir hatırlatma isteyip istemediğimi sordu. Bu sorumlu görünüyordu. Bir başkasına girdim. Telefon bip sesi çıkardı. Her şeyin kurulup kurulmadığını kontrol etme zamanı gelmişti. Ekmek bekleyebilirdi ama sistemin denetimsiz çalışmaması gerekiyor. Sonra komşum aradı. Bitkinin sulanıp sulanmadığını sordu. Hala öncelikleri belirlemeye çalıştığım için sarı bölgede olduğunu açıkladım. “⁠Pencerenin yanında⁠” dedi. “⁠Ve onun tek önceliği sudur.⁠” Bu yararlı bir geri bildirimdi. Bunu yazdım, not alma konusunda bir alt görev oluşturdum ve neredeyse neden sürahiyi tuttuğumu unutuyordum. Bitki organizasyon becerilerimi değerlendirmedi ama toprağı suyu itirazsız kabul etti. Öğle yemeği vakti ekmek almak için dışarı çıktım. Fırında kuyruk olmaması tahminimi bozdu. Sekiz dakikamı beklemeye ayırmıştım ve şimdi onları nereye koyacağımı bilmiyordum. Asistan ne istediğimi sordu. Bir dakikaya ihtiyacım olduğunu söyledim. “⁠Biz dakika değil, ekmek satıyoruz⁠” dedi. Bir euro karşılığında küçük bir rulo aldım ve onu sıcakken yemem için ücretsiz tavsiye aldım. Tavsiyeyi telefonuma girmeyi düşündüm ama ellerim doluydu. İlk defa bu bir avantajdı. I geri geldi, mektubu gönderdi ve plana baktı. Arkasında olduğumu söyledi. Üç görev de bittiği için arkasında ne olduğunu bilmiyordum ama bu kadar güzel daireler çizen bir şeyle tartışmak istemedim. Yeşil molayı sarı açıklamanın ardından kaydırdım. Daha sonra çayımı henüz içmediğimi fark ettim. Hava soğuktu ve ilerlememi hiç takip etmeden tam bıraktığım yerde duruyordu. Komşum fabrikayı kontrol etmek için içeri baktı ve günümün nasıl geçtiğini sordu. Ona gönderdiğim mesajlardaki boş sürahiyi ve mektubu gösterdim. Çok şey yaptığımı söyledi. Neredeyse değerlendirmesinin grafikle eşleşmediğini açıklayacaktım. Daha sonra başka bir yapılandırma yapmadan övgüyü kabul etmeye karar verdim. Akşama doğru uygulama beni tebrik etti. Doksan dakikayı planlama yaparak geçirmiştim ve bu, başarımı paylaşmamı önerdi. Bunun yerine perdeyi kapattım ve bitkinin yanına oturdum. Sokaktan sıradan şehir gürültüsü geliyordu. Telefon bir kez daha bip sesi çıkardı: “⁠Mola zamanı.⁠” “⁠Ertele⁠”ye bastım ama bu sefer onun iyiliği için. Sonunda o evde birisine öğleden sonra izin verilmişti.

Добър вечер! Вчера умният ми часовник ми каза, че съм се движил малко. Аз му отговорих, че цял ден търсих зарядното му. Той не прие това за спорт. Виждате ли, във връзката ни има неравенство: аз го нося навсякъде, а той отчита само собствените си заслуги. Купих го, за да се грижи за спокойствието ми. Първо ми измери пулса. После ми показа колко ми е висок. После ме попита защо съм напрегнат. Ами, не знам, до преди малко никой не ме оценяваше през трийсет секунди. Като дете носех бележник до училище. Сега училището се премести на китката ми. Само междучасията нещо се губят. Сутринта часовникът ме покани да стана. Станах. Покани ме да походя. Походих. Покани ме да си почина. Седнах. Веднага попита дали не седя твърде дълго. В един момент се запитах дали не е по-лесно да го оставя да живее деня ми вместо мен. Той поне знае какво иска. Е, не винаги знае какво иска, но го съобщава уверено. В автобуса реши да ме подкани към движение. До мен стоеше госпожа с торба домати. Не можех да ѝ обясня, че трябва да обиколя торбата, за да изпълня указание от ръката си. Затова останах на място. Часовникът изписка. Госпожата попита дали ми звъни аларма. «Не — отвърнах, — началникът ме търси». Тя погледна екрана и каза, че нейният поне има работно време. Следобед получих награда: осем хиляди крачки. Почувствах се чудесно, докато не си спомних, че половината бяха между дивана и контакта. Но си казах: нека не дребнеем. Всеки напредък заслужава потупване по рамото. Часовникът ме потупа по китката. По-икономично е — не му трябва втора ръка. На вечеря реших да му поставя граници. Казах му, че след осем искам тишина. Той показа настройките за звук. Не ми предложи настройки за такт. Избрах беззвучен режим и зачаках. След минута завибрира. Значи може да мълчи и пак да ме прекъсва. Такъв талант досега бях срещал само на събрания. Накрая го свалих и го оставих до зарядното. Обещах да не го местя, докато спи. Екранът светна: «Време за почивка». «Правилно — казах му. — Заслужи си я». Този път аз му дадох указание. И за пръв път то беше изпълнено без нито една крачка.

İyi akşamlar! Dün akıllı saatim bana yeterince hareket etmediğimi söyledi. Bütün günümü şarj cihazını arayarak geçirdiğimi söyledim. Bunu spor sayılmazdı. Görüyorsunuz, ilişkimizde bir eşitsizlik var: Onu her yere taşıyorum ve o yalnızca kendi başarılarını sayıyor. Onu iç huzurumu korumak için aldım. Önce nabzımı ölçtü. Sonra bana ne kadar yüksek olduğunu gösterdi. Sonra neden gergin olduğumu sordu. Bilmiyorum: bir dakika öncesine kadar kimse beni her otuz saniyede bir değerlendirmiyordu. Çocukken okula bir okul kayıt defteri taşırdım. Artık okul bileğime taşındı. Sadece molalar kaybolmuş gibi görünüyor. Sabah saat beni ayağa kalkmaya davet etti. Ayağa kalktım. Beni yürümeye davet etti. Yürüdüm. Beni dinlenmeye davet etti. Oturdum. Hemen çok uzun süre oturup oturmadığımı sordu. Bir noktada onun benim için günümü yaşamasına izin vermenin daha kolay olup olmayacağını merak ettim. En azından ne istediğini biliyor. Aslında ne istediğini her zaman bilmez ama kendinden emin bir şekilde bunu duyurur. Otobüste beni hareket etmeye teşvik etmeye karar verdi. Yanımda bir torba domates taşıyan bir kadın duruyordu. Bileğimden gelen bir talimata uymak için çantasının etrafında dolaşmam gerektiğini açıklayamıyordum. Bu yüzden olduğum yerde kaldım. Saat bip sesi çıkardı. Bayan alarmın çalıp çalmadığını sordu. “⁠Hayır⁠” diye yanıtladım, “⁠patron arıyor.⁠” Ekrana baktı ve en azından patronunun çalışma saatleri olduğunu söyledi. Öğleden sonra bir ödül aldım: sekiz bin adım. Yarısının kanepeyle priz arasında olduğunu hatırlayana kadar kendimi harika hissettim. Ama kendime laf atmamam gerektiğini söyledim. Her ilerleme omuza hafifçe vurulmayı hak eder. Saat bileğime dokundu. Daha ekonomik: Başka bir ele ihtiyaç duymaz. Akşam yemeğinde sınırlar koymaya karar verdim. Sekizden sonra sessizlik istediğimi söyledim. Ses ayarlarını gösterdi. İncelik için hiçbir ayar sunmuyordu. Sessiz modu seçtim ve bekledim. Bir dakika sonra titredi. Böylece sessiz kalabilir ve yine de beni rahatsız edebilir. Şimdiye kadar bu yetenekle sadece toplantılarda karşılaşmıştım. Sonunda onu çıkardım ve şarj cihazının yanına bıraktım. Uyurken onu hareket ettirmeyeceğime söz verdim. Ekran aydınlandı: “⁠Mola zamanı.⁠” “⁠Çok doğru⁠” dedim. “⁠Bunu hak ettin.⁠” Bu sefer talimat verdim. Ve ilk kez tek adım atılmadan itaat edildi.